profitisilias.com.gr

Switch to desktop Register Login

 

Ο Άγιος Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης

Του Αρχιμ. Δημητρίου Τζιαφά-προϊστάμενου του Ι.Ν. Αγίου Προφήτου Ηλίου Πυλαίας Θεσσαλονίκης

Η εκουσία παρακοή και η εκ του παραδείσου έξοδος των πρωτοπλάστων κατέστησε δυσχερή την μέχρι τότε άμεσον κοινωνίαν Δημιουργού και πλάσματος λόγω της αμαυρώσεως του «κατ’ εικόνα». Μακρυνθείς ο άνθρωπος του θείου θελήματος εστερήθει των δωρεών της αρχεγόνου δικαιοσύνης, απώλεσε τα θεία χαρίσματα, υπετάγει εις την αμαρτίαν και έκτοτε υπόκειται εις την φθοράν και τον θάνατον.

Δια της φράσεως εκ του βιβλίου της Γεννέσεως, την λεγομένην και πρωτευαγγέλιον «…έχθραν θήσω αναμέσον σού και αναμέσον του σπέρματος σου και αναμέσον του σπέρματος αυτής. Αυτός σου τηρήσει καφαλήν και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν» διαφαίνεται η άρρητος αγάπη του παναγάθου και πανοικτίρμονος Θεού προς το πλάσμα του και βεβαιώνει την τελικήν σωτηρίαν του ανθρωπίνου γένους.

Κατά την Παλαιάν Διαθήκην η άκρατος αυτή φιλανθρωπία υπαγορεύθει δια της αναδείξεως των εκλεκτών σκευών ανάμεσα εις τους ανθρώπους, οι οποίοι εχρημάτισαν δοχεία της χάριτος, όργανα εις τας χείρας του Παντοδυνάμου Θεού, προάγγελοι της νέας, της καινής διαθήκης, προπομποί των υπό του Θεού μελλοντικών σημάτων. Ούτοι ήσαν οι προφήτες, οι διαδραματίσαντες πρωταγωνιστικόν ρόλον εις την θεοκρατικήν ισραηλιτικήν κοινωνίαν, εις τον μακρύν κατάλογον των οποίων ανήκει και ο θεόπνευστος Άγιος Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης, ο αποκαλούμενος «άνθρωπος του Θεού». Η ενάρετος ζωή, ο ακέραιος χαρακτήρας, η βαθεία συναίσθησις της αποστολής, η ακατάβλητος παρρησία εις το κήρυγμα της αληθείας και η αψήφησις των κινδύνων, η ακαταμάχητος αγωνιστικότης, η περιφρούρησις των ιερών παραδόσεων, η προάσπισις των πτωχών και των αδυνάτων, ο έλεγχος των κατεχόντων συμφεροντολογικώς και καταπιεστικώς την εξουσίαν, αποτελούν ορισμένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του ουρανομήκους Προφήτου Ηλιού, του μεγάλου, γενναίου και υψηλού, του επιγείου αγγέλου και επουρανίου ανθρώπου, «του χαμαί βαδίζοντος και τα ουράνια ηνιοχούντος», όπως εγκωμιαστικώς αποκαλεί αυτόν ο χρυσούς την γλώσσαν ιερός Χρυσόστομος.

Εις το τριακοστόν βιβλίον της Παλαιάς Διαθήκης ο Σοφός Σειράχ, αναφερόμενος εις την όλην βιοτήν του Ος επήγαγεν επ’ αυτούς λιμόν και τω ζήλω αυτού ωλιγοποίησεν αυτούς. Εν λόγω Κυρίου ανέσχεν ουρανόν, προφήτου, λέγει χαρακτηριστικώς: « Και ανέστη Ηλίας προφήτης ως πύρ και ο λόγος αυτού ως λαμπάς εκαίετο. κλίνης αυτών. Ο ακούων εν Σινά ελεγμόν και εν Χωρήβ κρίματα εκδικήσεως. Ο χρίων βασιλείς εις ανταπόδομα κατήγαγεν ούτως τρις πύρ. Ως εδοξάσθης Ηλία εν τοις θαμαυσίοις σου. Και τις όμοιος σοι καυχάσθαι? Ο εγείρας νεκρόν εκ θανάτου και εξ Άδου εν λόγω Υψίστου. Ο καταγαγών βασιλείς εις απώλειαν και δεδοξασμένους από και προφήτας διαδόχους μετ’ αυτόν. Ο αναληφθείς εν λαίλαπι πυρός εν άρματι ίππων πυρίνων. Ο καταγραφείς εν ελεγμοίς εις καιρούς κοπάσαι οργήν προ θυμού, επιστρέψαι καρδίαν πατρός προς υιόν και καταστήσαι φυλάς Ιακώβ. Μακάριοι οι ιδόντες σε και οι εν αγαπήσει κεκοσμημένοι, και γαρ ημείς ζωή ζησόμεθα».

Αλλά και ο καινοδιαθηκικός χώρος τελεί υπό την επίδρασιν της δυναμικής και φλογερής προσωπικότητος του Προφήτου Ηλιού με την παράθεσιν εκ των τριών συνοπτικών ευαγγελιστών τόσο της παρουσίας Του εις το θαύμα


Εντυπωσιακά όμως τυγχάνουν και τα όσα καταγράφονται εις τα ACTA SANCTORUM αναφορικώς με το πρόσωπον του Θεσβίτου: « Όσο εκπληκτικά υπήρξαν τα έργα του μεγάλου προφήτου Ηλιού επί της γής, όσο θαυμαστή εις πάντας τους επομένους αιώνας η αρπαγή του εις τον ουρανόν και ο επί τοσαύτας χιλιάδας ετών παρατεινόμενος βίος, τόσον ασύνηθες οφείλει να θεωρηθή το γεγονός ότι άνθρωπος μέχρι του νυν επιζών κατεγράφει εις τα αγιολόγια της Εκκλησίας παρά την απαγόρευσιν του ECCLESIASTICUS να υμνήται τις προ του θανάτου αυτού και αντιθέτως προς την λαϊκήν παροιμίαν, την λέγουσα ότι ουδείς δύναται να ονομασθεί ευτυχής πρό του θανάτου».
της Θαβωρείου  θείας Μεταμορφώσεως ως και της συγχύσεως του προσώπου Του προς τον Χριστόν, την εκλογή του εκ μέρους του αποστόλου Ιακώβου εις την Καθολικήν αυτού επιστολήν ως πρότυπον πίστεως και πεπαρρησιασμένης προσευχής, την αυτούσια παράθεσιν των λόγων του Θεσβίτου από τον ουρανοβάμονα Παύλον εις την προς Ρωμαϊους επιστολήν δια την υπεράσπισιν της προνοίας του Θεού δια τον εκλεκτόν λαόν έναντι των Ρωμαίων και αλλαχού.


Τί έτερος λόγος δύναται να εγκωμιάσει τον μέγα προφήτην; τι λόγος δύναται να αποδώσει το μεγαλειον της ουρανομήκους ψυχής του κατ’ εξοχήν διαχρονικού προσώπου εις την ιστορία της Θείας Οικονομίας, το οποίο ίσταται ζών και δρών εις το παρελθόν, εις το παρόν και μέλλει να πρωτοστατήσει και εις το μέλλον;

Όντως παράδοξον και ακατανόητον το φαινόμενον ανθρώπου «σάρκα φορούντος» να ζει επί τρεις χιλιάδες συναπτά έτη, να βρίσκεται εις το κατ’ εικόνα και να βιώνει το καθ’ ομοίωσιν, να απολαμβάνει της τιμής και της δόξης των κεκοιμημένων αγίων καθώς την αγιοποίησιν Του επέβαλε δια μοναδικού τρόπου η χάρις του Θεού.

Δια τους λόγους τούτους τυγχάνει εις εκ των δημοφιλεστέρων αγίων. Άπασα δε η κατά Ανατολάς Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά την πυρφόρον εις ουρανούς ανάβασιν του κατά την 20ην Ιουλίου και Του αφιερώνει ναούς, μοναστήρια και παρεκκλήσια επί κορυφών.